Życie godne i niezależne to przywilej czy prawo?

 Brak dostępu do skutecznej asystencji osobistej zmusza opiekunów osób z niepełnosprawnościami do rezygnacji z pracy. To ogranicza ich samodzielność, pogłębia wykluczenie i generuje wysokie koszty społeczne. Tymczasem inwestycja w asystencję to realne korzyści dla gospodarki i szansa na prawdziwą inkluzję — jak pokazuje przykład Finlandii. W wielu krajach UE wciąż jednak daleko do takiego modelu.

 Kiedy mówimy o asystencji, wielu myśli o kosztach dla budżetu. Z przeprowadzonych analiz wynika jednak, że aktywizacja zawodowa rodziców i opiekunów osób z niepełnosprawnościami może przynieść znaczne korzyści ekonomiczne — zwiększając wpływy do budżetu i zmniejszając koszty społeczne.

 Dobrze zaprojektowany system asystencji osobistej to korzyść dla nas wszystkich. Osoby z niepełnosprawnościami zyskują większą samodzielność, opiekunowie realizują swoje zawodowe plany, a państwo się bogaci. To kluczowy krok ku prawdziwej inkluzji.

 Finlandia konsekwentnie buduje inkluzywne społeczeństwo, gdzie systemy wsparcia społecznego, edukacja i rynek pracy są projektowane tak, aby usuwać bariery i zapewnić pełne uczestnictwo w życiu społecznym. Osoby z niepełnosprawnościami mają równy dostęp do mieszkań, usług zdrowotnych, transportu i szkoleń zawodowych. To dowód, że prawdziwa inkluzja jest możliwa.

 Tymczasem dla tysięcy Polek i Polaków to wciąż odległa wizja — ich codzienność jest pełna wykluczeń. I mało pocieszający jest fakt, że problem dotyczy większości państw Unii Europejskiej, gdzie zbyt wiele osób z niepełnosprawnościami pozostaje na marginesie.

Szczególnie trudna jest sytuacja kobiet z niepełnosprawnościami, które doświadczają nakładających się form dyskryminacji: wyższego bezrobocia, niższych wynagrodzeń, ograniczonego dostępu do opieki oraz niepokojąco wysokich wskaźników przemocy. Wsparcie dla nich to jednocześnie walka z wieloma poważnymi wyzwaniami społecznymi.

 Poprawa sytuacji wymaga zdecydowanych i pilnych działań — zarówno na poziomie unijnym, jak i poszczególnych państw członkowskich. Potrzebne są programy, które realnie ułatwią dostęp do godnego życia i aktywności zawodowej. W Parlamencie Europejskim pracuję nad aktualizacją Strategii na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami i liczę, że stanowisko Parlamentu znajdzie odzwierciedlenie w przyszłym planie Komisji Europejskiej. Oczekuję konkretnych rozwiązań, które sprawią, że dalsza mówienie o godności osób z niepełnosprawnościami stanie się zbędne.

 Bo włączenie społeczne to nie akt dobrej woli, lecz kwestia sprawiedliwości.